آقای پزشکیان دستمریزاد؛ گل کاشتید
سخنرانی رئیسجمهور در سازمان ملل از یک نطق رسمی فراتر رفت؛ صلابت کلام پزشکیان، بالا رفتن تصویر رهبر شهید و نمایش تصاویر شهدای دانشآموز میناب، موجی از واکنشهای احساسی مخاطبان را به راه انداخت، واکنشهایی که از افتخار تا دلتنگی امتداد داشت.
سخنرانی رئیسجمهور کشورمان در هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل، خیلی زود از یک نطق رسمی فراتر رفت و به روایتی از مواضع ایران، تصاویر شهدا و احساسات مخاطبان تبدیل شد روایتی که در آن، هر جمله و هر قاب معنای خاص خود را پیدا کرد.
در میان این لحظات، بالا بردن تصویر رهبر شهید و نمایش تصاویر شهدای دانشآموز میناب در کنار سخنان صریح مسعود پزشکیان، بیش از دیگر قابها توجه مخاطبان را به خود جلب کرد، تصاویری که برای بسیاری، تنها یک تصویر نبود، بلکه یادآور نامها، خانوادهها و جای خالیهایی بود که هنوز در دلها و خانههایشان باقی مانده است.
به پزشکیان افتخار میکنیم
بازتاب نخست مخاطبان، بیشتر متوجه صلابت و ادبیات رئیسجمهور بود جایی که برخی از آنها فارغ از گرایشهای سیاسی، سخنان او را نشانهای از ایستادگی ایران در برابر فشارهای خارجی دانستند.
یکی از مخاطبان نوشت: «احسنت بر آقای پزشکیان؛ ایرانی سرافراز انتظار این صلابت رو داشت.» مخاطب دیگری نیز با اشاره به بالا رفتن تصویر رهبر شهید و دیگر شهدا نوشت: «من به شما رای ندادم، اما آن دستی را که عکس رهبری شهید و سایر شهدا را در سازمان ملل بالا برد، با افتخار میبوسم.»
پیام دیگری هم کوتاه اما پرمعنا بود: «دم رئیس جمهور گرم؛ در سازمان ملل گل کاشت، همه ایران امشب به آقای رئیسجمهور افتخار کردیم.»
پزشکیان متن را کنار گذاشت؛ حرف دل زد
اما آنچه احساسات مخاطبان را بیشتر برانگیخت، لحظاتی بود که رئیسجمهور از متن رسمی فاصله گرفت و با ادبیاتی صریحتر سخن گفت، بخشی که به گفته برخی مخاطبان، رنگ و بوی احساسیتری داشت.
یکی از آنها نوشت: «اون بخش اصلیش را از روی متنی نخوند و با دلی پر از درد و خشم حرف زد. اون بخشی بود که پزشکیان زد تو دهن دولت تروریست آمریکا و مظلومیت و اقتدار ایران را همزمان به نمایش گذاشت.
در میان پیامها، احساس مشترکی نیز دیده میشد، اینکه وقتی سخن از ایران، شهدا و رنج مردم به میان میآید، حتی مخاطبانی که نگاه سیاسی متفاوتی دارند، میتوانند در یک نقطه مشترک کنار هم قرار بگیرند.
پزشکیان صدای ایران را با قدرت به جهان رساند
این حس در واکنش دیگری نیز خودش را نشان داد؛ مخاطبی که ابتدا با تردید به حضور رئیسجمهور در سازمان ملل نگاه میکرد، پس از شنیدن سخنان وی نوشت:«اولش واقعاً عصبانی بودم که چرا آقای پزشکیان به کشور دشمن رفته و اصلاً دلم نمیخواست سخنرانیاش را ببینم، اما وقتی شروع کرد به صحبت کردن، نظرم عوض شد.
هر چه جلوتر رفت، بیشتر احساس کردم محکم و باقدرت از مواضع ایران دفاع میکند. آن صلابت و قاطعیت واقعاً قابل تقدیر بود. آخرش فقط ماندم که بگویم: ماشاءالله حاجی، ماشاءالله؛ خدا قوت»پیام دیگری نیز بر همین وجه تأکید داشت و میگفت میدان بینالمللی باید «عرصه وحدت و یکپارچگی ملت» باشد.
نگاهی که نشان میداد برای بخشی از مخاطبان، آنچه روی تریبون جهانی اهمیت پیدا کرده، فراتر از اختلافات سیاسی، تصویری است که از ایران و ایستادگی مردم ارائه میشود.
تصویر شهدا که بالا رفت، دلها لرزید
در همین میان، نمایش تصاویر شهدای دانشآموز میناب فضای دیگری به واکنشها داد؛ لحظهای که برای مخاطبان، سیاست و دیپلماسی را به رنج خانوادههایی پیوند زد که هنوز با جای خالی عزیزانشان زندگی میکنند. یکی از مخاطبان نوشت: «خداوند به پدر و مادرها صبر دهد، بسیار سخت است.»
در واقع، وقتی تصویر شهدا در کنار تریبون سازمان ملل قرار گرفت، نگاهها از سالن و سخنرانی فراتر رفت و به خانههایی رسید که جای یک فرزند در آنها برای همیشه خالی مانده است.
برای برخی مخاطبان، آن قاب شاید بیش از هر جملهای یادآور این حقیقت بود که پشت هر نام و هر تصویر، خانوادهای ایستاده که داغش هنوز تازه است.
در نهایت، واکنشهای مخاطبان نشان داد که این حضور برای آنها فقط شنیدن چند جمله از پشت تریبون سازمان ملل نبود؛ ترکیبی از سخنان رئیسجمهور، تصویر رهبر شهید، تصاویر شهدای دانشآموز میناب و احساساتی بود که از دل این قابها بیرون آمد و به میان مردم رسید.
از تحسین صلابت سخنرانی تا فریاد زدن نام رهبر شهیدمان در جهان و یادکرد شهدای دانشآموز و ابراز همدردی با خانوادههایشان، هر پیام بخشی از این روایت را کامل کرد؛ روایتی که در آن، تریبون جهانی برای لحظاتی به آینهای از احساسات و نگاه مخاطبان ایرانی تبدیل شد.
#فارس_من
#مطالبه_مردمی
#رهبر_شهید
#مسعود_پزشکیان
#سازمان_ملل
#شهدای_دانش_آموز
#شهدای_میناب
#اقتدار_ایران
#غرور_ایرانی
منع : فارس من
